Wie op zoek gaat naar informatie over haptonomie, stuit al snel op de term haptotherapie, en andersom. In gesprekken en op websites worden de begrippen vaak door elkaar gebruikt, terwijl ze net iets anders betekenen. Dat onderscheid is niet alleen theoretisch: het bepaalt ook wat iemand kan verwachten wanneer die op zoek gaat naar begeleiding.
Een leer versus een toepassing
Haptonomie is de leer over het gevoelsleven en over affectief, bevestigend contact: hoe aanraking, nabijheid en gevoel de ontwikkeling en het welzijn van mensen beïnvloeden. Het is een theoretisch en filosofisch kader, ontwikkeld door Frans Veldman vanaf de jaren veertig in Nederland.
Haptotherapie is de praktische, begeleidende toepassing die uit die leer is voortgekomen. Een haptotherapeut gebruikt de uitgangspunten van de haptonomie om cliënten te begeleiden bij lichamelijke of psychische klachten, spanning of vragen rond contact en grenzen.
Kort gezegd: haptonomie is de theorie, haptotherapie is wat daarmee in de spreekkamer wordt gedaan.
Waarom de verwarring blijft bestaan
Een deel van de verwarring komt doordat beide woorden dezelfde stam delen en in dezelfde context worden gebruikt. Daarnaast wordt haptonomie soms breder toegepast dan alleen in therapie, bijvoorbeeld binnen onderwijs, coaching, verpleegkunde of begeleiding van teams. Haptotherapie is specifiek de individuele, therapeutische toepassing ervan.
Wie een afspraak maakt, gaat naar een haptotherapeut voor haptotherapie — niet "voor haptonomie".
Wat dit in de praktijk betekent
Voor wie op zoek is naar begeleiding is het onderscheid vooral praktisch relevant bij het zoeken naar de juiste hulp: het gaat om het vinden van een erkende haptotherapeut, niet om het volgen van "een cursus haptonomie". Zie de pagina een haptotherapeut vinden voor aandachtspunten daarbij, zoals lidmaatschap van een beroepsvereniging en registratie bij het Register Haptotherapeuten Nederland.
Een uitgebreidere uitleg van de kernbegrippen — voelen, denken en doen — staat op de pagina wat is haptonomie.